Ze statystyk wynika, że mniej więcej trzy na cztery zgłaszane kocim behawiorystom problemy dotyczą wydalania pozakuwetowego (głównie urynacji). Na wstępie warto uporać się z dość częstym przeświadczeniem, któremu ulegają opiekunowie, że siusiając poza kuwetą, zwierzę robi to złośliwie. Otóż, nic bardziej mylnego i krzywdzącego.
Kot ani żadne inne zwierzę nie jest zdolne do złośliwości – rozumianej jako intencjonalne, acz bezinteresowne wyrządzanie krzywdy fizycznej czy psychicznej drugiej istocie. Zwierzę zawsze robi to albo po coś, albo z jakiejś przyczyny. Siusianie poza kuwetą zawsze jest formą komunikacji kota z otoczeniem.
Może wynikać z reakcji chorobowych, przede wszystkim bólu czy dyskomfortu w obrębie układu moczowego, pokarmowego, problemów ortopedycznych, endokrynologicznych, demencyjnych i wielu innych. Dlatego ZAWSZE, absolutnie i bezwzględnie ZAWSZE, diagnostykę pozakuwetowej urynacji rozpoczynam od lektury aktualnych badań, a jeśli ich nie ma – od zlecenia ich w podstawowym zakresie. W przypadku pozakuwetowej urynacji będą to morfologia krwi, biochemia, jonogram, ogólne badanie moczu z rozmazem, a w przypadku pozakuwetowej kupy – jak wyżej, plus badanie kału na krew utajoną i pasożyty. To absolutne minimum. Gdy wykluczy się lub przynajmniej ograniczy wpływ czynników zdrowotnych, można – wraz z opiekunem – krok po kroku analizować przyczyny niestandardowego zachowania. W zakres takiej analizy wchodzą zarówno obserwacja zachowań kota w kuwecie, obejrzenie samej kuwety wraz z osprzętem (jej typ, wielkość, lokalizacja, podkład, sposób utrzymywania czystości etc.), jak i analiza relacji społecznych (koty i ludzie) oraz przestrzennych w domu. Okazuje się, że liczy się wszystko. By skutecznie korygować zachowania kota, które przeszkadzają opiekunowi (i kotu też, nawet jeśli o tym nie wie), trzeba dotrzeć do ich źródła. Tylko wtedy jesteśmy w stanie właściwie odczytać ten silny komunikat, jaki wysyła nam kot, który nigdy, ale to przenigdy, nie załatwia się poza kuwetą BEZ PRZYCZYNY. Znając ją – lub je – mamy szansę na odpowiednie dobranie działań spośród bogatego arsenału środków dostępnych behawioryście, do których należą przede wszystkim współpraca z lekarzem i leczenie, suplementacja, zmiany środowiskowe, w tym dotyczące relacji w grupie rodzinnej, oraz modyfikacje planu dnia.
