Agresja

Jak się objawia i jak kotu pomóc?

Sygnały, jakimi koty ostrzegają się nawzajem, dążąc do rozładowania konfliktu lub jego uniknięcia, trudno uznać za agresję. Nie jest nią również, w ścisłym znaczeniu, chwytanie (czy gryzienie) łydek opiekuna przez niewybawione, znudzone zwierzę, które nie ma możliwości środowiskowych, by realizować jeden z podstawowych dla kota instynktów, mianowicie instynkt łowiecki. Behawiorysta, poprzez obserwację zachowań kota w jego środowisku (najlepiej na żywo, ale pomocne są też zdjęcia, a zwłaszcza filmy), może pomóc w odróżnieniu zachowań stricte agresywnych od łowieckich. W każdym z wariantów dysponujemy rozwiązaniami, które mogą pomóc kotu w zaspokojeniu jego naturalnych potrzeb bez uszczerbku dla dobrostanu innych domowników, samego kota, ale i domowych sprzętów. Bywa, że za agresję brane jest niszczenie mebli – na ogół kompletnie niesłusznie, bo ostrzenie pazurów na domowych meblach to po pierwsze wymóg pielęgnacyjny, któremu kot podlega i który realizuje tak, jak potrafi, po wtóre – element systemu komunikacji społecznej kota, uwarunkowany procesem ewolucji, który – warto to podkreślać na każdym kroku – jeszcze się nie skończył. Tu również mamy cały arsenał środków, które, zastosowane pod okiem behawiorysty, pozwolą ocalić sprzęt domowy, a z nieszczęsnego kota zdejmą odium „agresora”.

Nie znaczy to, że wśród kotów czy w relacjach międzygatunkowych nie ma agresji i zachowań agresywnych. Trzeba je tylko umieć odróżnić od tych motywowanych w inny sposób, a wobec rzeczywistej agresji podjąć przemyślane środki, począwszy od diagnostyki weterynaryjnej.