O mnie

Piotr Wosik

Jestem behawiorystą i dietetykiem kotów.

W poprzednim życiu byłem filologiem  – podwójnym, bo w zakresie polonistyki i filologii bałtyckiej. Nie, nie chodzi o morze. Chodzi o Litwę, Łotwę i wymarłych Prusów.

Od ponad dwudziestu lat zajmuję się szeroko rozumianą komunikacją: edytorstwem, „słowiarstwem”, dziennikarstwem, komunikacją marketingową i konsultacjami społecznymi. Pracowałem w firmach mniejszych i większych, z mniejszym lub większym powodzeniem i radością, zajmując się komunikacją w rozmaitych odcieniach.

Kilka lat temu, szukając wzmożenia sensu w codzienności i zajęcia, którego efekty byłyby widoczne w skali mikro, ale przez to niekoniecznie mniej znaczące, zdecydowałem się wejść w świat emocji, motywacji i jakości życia zwierząt towarzyszących. Eksplorując kwestie komunikacji, dotarłem do jej odmiany międzygatunkowej.

Ukończyłem studium behawiorystyki ogólnej w Wyższej Szkole Europejskiej w Krakowie, obecnie filii Uniwersytetu SWPS. W jego trakcie stwierdziłem, że w psy umiem średnio – i oddałem się w pełni kotom.

Kontynuowałem naukę na kierunku poświęconym behawiorystyce kotów, a następnie w zakresie kociej dietetyki w Polskiej Akademii Zoopsychologii i Animaloterapii.

Nadal rozwijam wiedzę  – zarówno formalnie, jak i nieformalnie  – zwłaszcza w zakresie dietetyki. Kilkuletnia edukacja i praktyka pokazały mi bowiem dość dowodnie, jak duże znaczenie dla kociego odczuwania i zachowania ma podstawa fizyczna: zdrowie, ból, sprawność i sposób żywienia.

W zdrowym ciele zdrowy duch, choć kot prawdopodobnie ująłby to mniej sentencjonalnie, a bardziej konkretnie: jeśli boli, to nie dotykać.

Od czasu mojej dłuższej wizyty w szpitalu Egon dostarcza wyzwań oraz materiału badawczego do analiz i interpretacji zachowania. Dostarcza również motywacji do stałych prób poprawy jakości życia  – zarówno Kota, jak i towarzyszących mu ludzi.Nie wszystkie problemy można rozwiązać szybko. Nie wszystkie da się rozwiązać całkowicie. Można jednak próbować coraz lepiej rozumieć ich przyczyny i tworzyć warunki, w których kot oraz ludzie nie muszą codziennie negocjować zawieszenia broni. Egon nauczył mnie, że teoria jest potrzebna, praktyka niezbędna, a pokora – obowiązkowa.